خسته ام و دل شكسته. مثل تو. مثل ميليونها نفر از مردمان سرزمينم ايران.

خسته ام. اما شايد نه به اندازه تو، خواهرم! برادرم! كه روزهاي گذشته را در خيابانها سكوت سبزت را فرياد زدي. شايد نه به اندازه تو همكلاسيم كه در صحن دانشگاه، سبز نشسته اي يا در گوشه بازداشتگاهي آتش آزادي خواهي را در سينه ات مي افروزي.

دل شكسته ام. اما شايد نه به اندازه تو كه پيكر خونين دوستت را، خواهرت را، برادرت را، فرزندت را، هم ميهن همدردت را در آغوش فشردي.

خسته ام. دل شكسته ام. شرمگينم. از اينكه اين روزها دوشادوش تو در خيابانها نيستم.

درونم را از نفرت و عشق پر مي كنم و صورتم را از اشك. اميد را نمي دانم در كجاي دلم جاي دهم؟..     

بر خود مي لرزم وقتي كه بر جاي جاي شهر مي خوانم: "مردي از جنس مردم!"

حاميانش مي گويند: مردي از جنس مردم!! كدام مردم؟ مگر ما نيز جزو همين مردمان نيستيم؟ يعني همه مردم ما، همه جامعه ايراني، همه ما تا اين اندازه بي اخلاق و بي شرم شده ايم؟ شايد حاميانش اينگونه فكر مي كنند، اما اين شعار توهين آشكاري است به ايرانيان، به همه ايرانيان. اينكه مردي بدين اندازه تشنه قدرت باشد در همه تاريخ وجود داشته است، اما اينكه در راه رسيدن به اين قدرت اينگونه از دين و مذهب و اعتقادات مردم سوء استفاده كند، اينگونه از بغضهاي طبقه پايين جامعه نسبت به قشر مرفه بهره ببرد، اينگونه از نياز انسانها سود بجويد، اينگونه مظلوم نمايي كند، اينگونه همه اصول اخلاقي و شرعي ديني را كه خودش را متولي آن مي داند!! و فريادش مي زند، زير پا نهد. زنهار كه چنين مردي از جنس ما باشد.

بر خود مي لرزم وقتي كه بر جاي جاي شهر مي خوانم مردي از جنس مردم! نمي خواهم بپذيرم كه جامعه ايراني با آن فرهنگ و تمدن بزرگي كه بدان مي نازد، با آْن دين روشنگري كه بدان مفتخر است، اينقدر به ورطه بي اخلاقي سقوط كرده باشد كه چنين مردي را از جنس خود بنامد.

" ميزان رأي به احمدي نژاد، بيانگر ميزان رواج و مقبوليت رفتارهاي غير اخلاقي و غيرشرعي در جامعه ايراني است"

ننگمان باد كه به سوي چنين جامعه اي گام برداريم.